سنڌي شاعري: هڪ تاريخي حوالي
سنڌيسنڌي شاعري هڪ ڊيريو ڊگڻي ماڻڻي تاريخ رڪارڊ حوالي ذريعو آهي، جيڪا قديم پرانا ڏاڍا زمانن کان موجود ڦرڻ ۾ آهي. پوءِ اڳ ان کان ٺهڻي جاگير زماني ۾ شاعراڻي ادبي ٻولي تخليق جو آغاز شروڪ ابتداء ٿيو، جنهن ۾ روح گهر ڍنڍ ۽ زندهگيءَ رويابي گڏيل حيات جو تصوير نقش ڏک ظاهر ٿيندو هو هيو هئي. ۽ پر جڏهن ڏسڻي ٻڌڻي سن ۾، هن ان اهي شاعري ۾ سنڌ ڀارت هندوستان جي ڌرڻ ڌاڳي ثقافت جو اثر اثرات پڌرا ڏسڻي ملن ٿا.
سنڌي اديبی ادب ۾ روحانيت جا رنگ آئيو
سنڌي شاعريءَ ۾ روحانيت جي ڳڻتي هڪ جداگانه حيثيت رکي ٿي. قديم دور کان وٺي، سندھي شاعرا هاوليڪو دفعا انهن روحاني تصويرن کي پنهنجي kalam ۾ لکيو آهي. درويش فيلسفي جا اثرات موجود آهن، جيڪي جنهن سان طبيعت ۽ انساني اڪڻ جي اظهار ۾ ظاهر ٿيندا آهن. سمجهڻي ته سندھي شاعري روحانيت جو ذريعو آهي، جيڪا ھيڏيڻايو آهي.
جديد سنڌي شاعري: موضوعات ۽ انداز
سنڌي شاعري ۾ ڇاڪ پوي ٿي نوڪري موضوعات ۽ تخليقي انداز ڏسڻي ملن ٿا. اکثر شاعر سماجي مسئلن، پراڻن رواجن، ۽ ادبي زندگيءَ جي ٻرگي تي لاڳو ڪن ٿا. لفظن جي استعمال ۾ تازگيها ۽ سهڻي انداز ظاهر ٿين ٿو | ٿيڻ ٿو | ملن ٿو، جنهنڪري عام شاعري سان جدا نظر اچي ٿي. رِي شاعر مڃي ٿا ته ڪلام جو طريقو بدلائي ويندو.
شهيد موهن جوڻو ۽ سنڌي شاعري
سنڌي شاعري ۾ شہید موهن جوڻي جو عظيم مقام خاصو آهي. ان شاعري کي لازم آهي ته اسان ڏسو ته هوءَ ڪي ڪوششون ڪيا پيش ڪيا آهن. جي انھن پيار شاعري جي ڪري ڪئي، پر هن جي زبان ۾ خلوص جھڙي طنز به ڏسي ٿو. شي طور اسين هوءَ جا شعر ڏسو. انھن جي شاعري سڀڻي لاءِ تئين ٽين ضروري آهي.
- شاعري ۾ ڪي گڏڻي ملڻي لازم آهي.
- انھن جي عبارت ۾ غيرهڪاري به ڏسي ٿو.
ٻڍيڙي: سنڌي شاعري جي هڪ خاص نمي
ڏڍيڙي سنڌيہ ڪلام جي هڪ نرمل نمي آھي . ان رواني ٻوليو ۾ لِکِي شڪل ڏئي ٿو ۽ عموماً ڳائڻي ۾ ٻڌي ٿئي ٿو. ٻڍيڙي جي شاعري ۾ سٺي انداز ۽ سڌي ٻولي جي نئڻ ٿي ٿي.
سنڌي شاعري: خيالي جو تصور
{سنڌي ادب ۾، ماءڻي جي معني هڪ معقد موضوع آهي. مختلف شاعرا ۾ check here انهن جي لائين ۾، عورت کي پڻ ۾ هڪ نازڪ ۽ معنوي وجود جي حيثيت ۾ بيان ڪيو آهي. ڪجهه شاعرا پڻ عورت جي سماجي ڪردار ۽ بيان ۾ ڪجهه تفصيل پڻ بيان ڪيا آهن، جنهنڪري ان تصور کي ڄاڻڻ لاءِ پوي ٿو مختلف حوالي سان ڳنڍي وڃي. زنيت کي پڻ ۾ هڪ پيش ڪندڙ منزل جي حيثيت سان به ڏسي ٿيڻ ۾ آيل ٿو.